Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Goudkoorts

Weer kijk ik naar de lucht. Een klein blauw plekje is te zien. Zou het nu echt groter worden? Al bijna een week zitten we te wachten op beter weer. Tot nu toe is het dorp Langda in een dichte mist gehuld. Wolken vullen de vallei.Het is is alweer vier dagen geleden dat het MAF-vliegtuigje onverrichterzake terugkeerde omdat het niet kon landen omdat de landingsbaan niet te zien was.

We zijn in Langda voor evaluatie van de scholen en het gezondheidsprogramma. De eerste dagen zijn we naar dorpen gelopen die zo’n vier uur lopen van de landingsbaan zijn. Eerst stijl naar beneden naar de bodem van de diepe kloof die het gebied doormidden splijt. Dan weer stijl naar boven naar een dorpje aan de andere kant. Daar eerst uitgebreid samen met de bevolking – vooral de mannen – in een honai (hut) samen zitten en bespreken hoe het ervoor staat. De volgende dag de leerlingen testen en docenten interviewen. De resultaten vallen tegen: veel leerlingen in groep 4 en 5 kunnen nog niet lezen. Bij gebrek aan een gebouw voor de school, is de school in de kerk – zonder banken, stoelen of wat dan ook. De docenten hebben al twee jaar geen salaris gehad om onduidelijke redenen en hebben de moed een beetje verloren.

 

GOUD

Daar komt nog bij dat er een heuse goudkoorts heerst. Er is goud gevonden in het gebied: een beetje graven in het bos en soms vind je, na de grond gezeefd te hebben in de rivier, klompjes goud. De docenten van een school waren allemaal afwezig, want ze waren goud gaan zoeken. En toen ik wegging uit Wamena kreeg ik een brief mee van iemand. Heb bleek dat er vooral heel veel geld in zat. Dus toen ging ik uiteindelijk terug met 60 gram goud.

Na de evaluatie van de scholen in het gebied hebben we twee dagen training gedaan. We hebben 400 kg aan nieuwe schoolboeken meegenomen – een flinke kostenpost bij het vliegen – en Onnes, een speciaal opgeleide trainer van Yakpesmi, legt uit hoe de boeken te gebruiken. De boeken zijn ontwikkeld door YKW, een lokale stichting. De boeken zijn speciaal voor Papoea om te zorgen dat lezen, schrijven en rekenen beter gaat. Vervolgens aan de docenten de taak om de vele kilo’s boeken mee te nemen naar hun dorp en ermee aan de slag te gaan. Hopelijk zijn over een jaar de resultaten beter.

De week na de training zijn we nog steeds in het dorp. Een mooie gelegenheid om veel te spreken met de mensen die er zijn. Toen we aankwamen werd direct gezegd: “Alle belangrijke mensen zijn in de stad, dus we weten niet of jullie hier wel wat kunnen doen.” Ons antwoord: “We komen niet voor de belangrijke mensen, maar voor de gewone bevolking.” Dat de hoofden van scholen, het hoofd van het dorp, de dominees en anderen in de stad zijn is een bekend beeld. Het gaat er ons om de mensen die er wel zijn te helpen. Ook al zijn dat niet de docenten met diploma’s, het gaat er om dat we werken met wat er is.

 

 

LENTERA

Donderdagnacht, twee uur. Ineens ben ik klaarwakker. Het lijkt wel licht in mijn kamer. Ik hoor jangkriks, een soort grote krekels. De eerste keer dat ik ze hoor. Ik open het gordijn, spring uit mijn bed en dank God voor de prachtige sterrenhemel die ik boven me zie. Helder weer. Straks kan het vliegtuig komen. Een collega is ook wakker geworden, samen maken we het vuur aan en daarna ontdekken we dat het nog maar half drie is. We genieten van het vuur en besluiten dan nog een paar uurtjes te gaan slapen. Om vijf uur bellen we MAF-piloot Kees Janse uit zijn bed en om acht uur land het vliegtuig. Precies op tijd om na aankomst in Wamena direct door te gaan naar het afscheid van de familie Vreugdenhil die naar Nederland vertrekken. Moeilijk om afscheid te nemen, maar ook goed om daar uitgebreid bij stil te staan en samen een bakar batu – een kookputmaaltijd – te hebben. Geerten zal tot eind december nog regelmatig terugkomen om te trainen. Inmiddels is het vliegtuig aangekomen in Papoea, dus waarschijnlijk kan in september het vliegprogramma weer gestart worden. Dat is erg mooi, voor de training van de piloten, maar ook voor de inkomsten, want de laatste maanden zijn er geen salarissen voor de mensen van Lentera. Alles draait intussen gewoon wel door – dat is bijzonder om te zien. De school van Lentera draait gewoon op het geld wat er wel is, het schoolgeld van de ouders. Dat is een les voor ons: werken met wat voor handen is.