Elco en Wijnanda van Burg zijn juni 2014 naar Papoea (Indonesiƫ) vertrokken. Zij werken namens stichting Lentera op het gebied van onderwijs en gezondheidszorg.

Spullen, spullen, spullen...

"We krijgen gasten morgen, zal ik even een cake bakken?" Gelukkig, alle ingrediënten blijken voorradig. Het beslag is al bijna klaar als ik bedenk: "Wacht, hebben we eigenlijk wel een cakeblik?" Een ovenschaal blijkt ook goed te werken. Een paar dagen later hoor ik een zelfde gevalletje. Er speelt een vriendinnetje bij Sam. "Hebben jullie een bal?" Sam: "Ik denk het wel." Vriendinnetje verbaasd: "Ik dénk van wel? Zoiets wéét je toch?" 

Soms blijkt dat toch anders te zijn en weet je even niet goed wat je hebt. Soms weet ik het zeker: dat heb ik in Papua gelaten, opnieuw aanschaffen dan maar. Blijkt een weekje later dat we het nu dubbel hebben. Andere dingen denk ik wel te hebben, blijkt zomaar dat het niet aanwezig is, altijd op een kritisch moment natuurlijk.

Dat aanschaffen van spullen, wat kost dat zeeën van tijd! Vaak leidt het er toe dat we maar blijven uitstellen. We bakken nog steeds cakes in ovenschalen, want waar koop je nu de beste, maar niet de duurste cakeblikken? En een parasol? Een tuinbank? Een speelkeukentje, wat we zouden vervangen voor Maria? Had die stoel toch niet net een tintje lichter moeten zijn? En wat is de perfecte kleur en lichtdoorlatendheid van gordijnen? Soms was het leven in Wamena wel zo makkelijk. Geen keuze uit 100 verschillende soorten lak en verf, hooguit een dure en een goedkope. Natuurlijk, geen keus hebben is weleens frustrerend, maar het maakt het leven ook echt een stuk makkelijker. 

Intussen zijn de opgestuurde spullen aangekomen. Heel fijn om je eigen bestek en scherpe messen weer te hebben. De fotoboeken en alle andere boeken. Nathan racet door het huis op zijn bakfietsje, Maria kan weer punniken, de jongens hebben nu alle lego weer compleet. En: "Yes! Papa heeft het niet gezien dat ik op het laatste moment nog stiekem onze zelfgemaakte zwaarden in een doos heb gestopt," juicht Coen. De spullen hebben duidelijk met wat vocht en hitte te maken gehad, boeken staan krom, manden zijn beschimmeld, maar het zijn wel lekker onze eigen spulletjes met de echte Papua-geur, aangevuld met een klein beetje schimmelgeur. Dat heeft nou niemand hier in Nederland, of zouden ze daar niet jaloers op zijn?